Opvanggedachten en meer

Het is best druk in mijn hoofd. Nu is dat op zich niets nieuws, maar dit keer komt dat onder andere doordat Filippa vanaf 20 januari bij de opvang zal beginnen. En ik zit met zoveel gedachten en vragen..

Nu ik eindelijk heb kunnen regelen dat we wel in aanmerking komen voor de kinderopvangtoeslag, voelt het alsof er veel van af hangt. Hoewel dit in werkelijkheid misschien niet zo is.

Zelf heb ik wel echt behoefte aan nog een extra dag waarop ik niet voor Filippa hoef te zorgen. Of ik die dag dan uiteindelijk invul met werk, vrije tijd of beiden, het zal voor mij zoveel schelen om 1 extra dag kindvrij te zijn. 

Afgelopen maandag kon mijn lieve schoonmoeder oppassen, zodat ik onder andere een wand in haar kamer kon gaan verven, en ik merk hoe goed het me doet om zo’n extra dag voor mezelf te hebben.

Wat betreft andere kinderen, is ze steeds meer gewend en oké om bij andere kinderen in de buurt te zijn. Daar maak ik me nog niet eens zo’n zorgen om. 

Filippa slaapt nog niet zelfstandig. Wel hebben we altijd een vast bedtijdritueel. We poetsen haar tanden, ze mag daarna altijd haar handen wassen, vervolgens ga ik (of Denny) met haar naar boven, verschonen en verkleden we haar, waarna ik nog een kort boek voorlees en meestal nog wat liedjes zing. Dit is voor haar een routine geworden en ze herkent dit ook elke avond.

Na heel veel gedachten rondom haar slaap, het volgen van enkele slaapcoaches op Instagram en proberen wat milder voor mezelf te zijn, heb ik voor mezelf besloten dat ik er voor nu oké mee ben dat ze in mijn armen in slaap valt. Ergens geloof ik wel dat ze haar eigen tempo hierin heeft en dat het ‘vanzelf’ goed zal komen. 

Maar nu… nu komt de opvang om de hoek kijken, waar ze ook een middagslaap zal doen. En meteen gaan mijn gedachten naar of ze daar wel goed kan slapen. Natuurlijk is het in eerste instantie wennen en allemaal nieuw, maar gaat ze het accepteren dat een redelijk vreemd iemand haar naar bed gaat brengen? Gaat het überhaupt lukken? Hebben ze genoeg mensen of tijd om misschien even met haar te zitten zodat ze in slaap kan vallen?

Aan de ene kant zie ik het zelfstandig leren slapen nu niet als mijn verantwoordelijkheid, want het zijn tenslotte kundige mensen.

Hoe wij het nu thuis doen, zijn we oké mee. Maar moeten we het dan ineens helemaal gaan oefenen en omgooien omdat ze straks 1 dag per week naar de opvang gaat?!

Ik zie dat voor nu gewoon niet zitten en de decembermaand kan al druk genoeg zijn.

Er komt zoveel op me af met het moederschap. Ook aspecten waar mijn brein zelfs geen rekening mee had gehouden, terwijl ik in principe aan elk mogelijk scenario denk van tevoren. En soms denk ik, wat is het ergste dat er kan gebeuren als het niet zou lukken met de opvang? Niet dat ik daar vanuit ga of het negatief bedoel, maar ook dit wil ik ingecalculeerd hebben. Dan zou ik kunnen wachten op een plek bij de peuteropvang, wat wel maar halve dagen is, wat werken op die dag een stuk lastiger zou maken.

Soms vind ik het allemaal zo’n gedoe en gepuzzel. En dit lijkt voor mij nog meer zo te zijn omdat ik nog geen betaald werk heb en mijn leven ondertussen nog anders dien in te richten. Pff, ga er maar aanstaan. Ik vind het echt niet altijd makkelijk. Ergens ben ik ook zo moe van al het zorgen voor Filippa en ondertussen het huishouden draaiende houden en dan voelt het als heel veel wat er allemaal op mij neerkomt. Bijna onrealistisch veel. Gister viel ik al om 20:30 in slaap, dat zegt ook wel wat. Ik hou me zeker nog wel staande, wat niet wil zeggen dat het niet soms echt te veel is. Te veel gedachten. te veel zorgen, te weinig rustmomenten. 

Nu ben ik heel benieuwd hoe anderen dit gedaan hebben. Mocht je dit lezen en ook moeder of vader zijn, hoe heb jij dit aangepakt? Sliep je kind van tevoren al zelfstandig of hebben ze het op de opvang geleerd? 

Ging het wel goed of niet goed? Ik hoor heel graag jullie ervaringen.

Deel ze hieronder of stuur mij een privé-bericht @outofmyshell_emma

Alvast bedankt!

Liefs,

Emma