Wat als het systeem niet bij je past?

Het voelt soms gek om aan betaald werk te moeten denken, terwijl ik voor mijn gevoel al bijna een fulltime baan heb. Tot Filippa twee was, heb ik drie volle dagen in mijn eentje voor haar gezorgd. Pas in januari 2026 kwam er een dag voor mezelf, toen zij één dag per week naar de opvang begon te gaan. Dit was alleen mogelijk met een Sociaal Medische Indicatie, omdat vrijwilligerswerk niet voldoende bleek voor kinderopvangtoeslag. Ook dit stopt een keer, namelijk in januari 2027. Iets dat constant in mijn achterhoofd zit.

Onlangs ben ik gestopt met mijn vrijwilligerswerk, niet omdat het niet meer bij me paste - juist wel - maar omdat ik het gevoel heb stil te staan en zo niet de stap kan zetten naar betaald werk. Ergens vind ik het heel verdrietig dat ik het heb moeten laten gaan, juist omdat het voor het eerst in mijn leven iets is dat echt goed bij me paste. Ik moest er 36 voor zijn, maar het was tenminste op mijn pad gekomen. Het voelt heel erg frustrerend. 

Dit betekent dat ik sinds kort twee doordeweekse dagen voor mezelf heb. Aan één dag zou ik, denk ik, in principe genoeg hebben, maar voor nu hoor je mij zeker niet klagen.

Het is al zo welkom en zo ontzettend fijn. Deze situatie is maar tijdelijk. Maar als ik me bedenk dat ik op maandag en woensdag betaald werk zou doen en dinsdag en donderdag de hele dag alleen met Filippa ben, lijkt me dat wel erg intens en zwaar. Dat zou gelden tot ze vier jaar is. Hmm, en hoe zou het daarna moeten?

Dan heb ik ineens geen enkele dag meer voor mezelf. Je wordt al heel veel geleefd en staat constant aan, terwijl ik het echt nodig heb om tijd voor mezelf te hebben.

In de eerste twee jaar van haar leven had ik dat niet, maar toen ik deze dag wel had, merkte ik pas hoe erg ik in de overlevingsstand heb gestaan.

Het is absoluut geen onwil, ik wil graag werk vinden dat bij me past en dat zorgt voor die kinderopvangtoeslag, maar tegelijkertijd wil ik mezelf niet overbelasten en weer een moedeloze zoektocht starten. Niet dat alles maar moedeloos is of dat ik negatief wil zijn, maar mijn beschikbaarheid maakt het soms lastig en daarbij ook wat die functie nou zou moeten zijn of worden. Als mijn vrijwilligerswerk betaald werk was geweest, was ik er nooit mee gestopt. En daar wringt het. Ik voelde me gedwongen om ermee te stoppen, om mentale ruimte te creëren, om aan iets anders te denken en me op iets anders te oriënteren.

Het was me zoveel waard om eindelijk iets te vinden dat echt goed bij me paste. Het is niet voor niets mijn langste dienstverband ooit geweest, namelijk 4,5 jaar. Dat zegt heel veel. En nu heb ik het moeten laten gaan. Iets dat ik nog steeds moeilijk kan vinden.

Het is allemaal zo dubbel. Ik heb al veel langer het gevoel dat ik niet in het huidige systeem pas. Ik denk dat zoveel mensen met autisme dit hebben en dat er ook een hoop voor zichzelf begonnen zijn, met vallen en opstaan. 

Ik heb mijn podcast, mijn website, mijn Instagram-pagina, mijn boeken, wat ik met zoveel toewijding doe, maar het betaalt de rekeningen niet en geeft me geen kinderopvangtoeslag. Ik vind het soms heel oneerlijk. Het voelt soms als een niet op te lossen puzzel. Ik moet maar weer iets gaan doen waarbij ze me snel aannemen en iets dat maximaal 16 uur per week is. Dag vrije tijd, dag tijd voor jezelf. Zie het maar gewoon voor elkaar te boksen. Mag het alsjeblieft nog bij een enigszins interessant of leuk bedrijf zijn?! Is dat mogelijk? Ik probeer hoopvol te blijven, al spelen er een hoop verschillende gedachten tegelijkertijd in mijn hoofd.